Wat heeft een DI-RECT superfan en de voorzitter van een ADO-supportersvereniging met elkaar gemeen? Na een avond vol verhalen bij HVV Laakkwartier blijkt het antwoord eigenlijk heel simpel: meer dan je denkt.
Met kommen tomatensoep, broodjes kaaskroket en biertjes die hier nog gewoon €1,50 kosten, schuiven ADO-supporters en fans van DI-RECT en Son Mieux bij elkaar aan. Terwijl illustrator Mathijs Tuynman de avond live vastlegt, gaan interviewers Renate van der Zee en Monique Verhoef op zoek naar de verhalen achter de liefde voor een club of band.
En al snel blijkt: of je nu 150 concerten of 150 wedstrijden bezoekt, uiteindelijk gaat het misschien nog wel meer om de mensen naast je.
‘Nagenieten is het toetje van iedere ervaring’
De eerste klanken zijn van My Blood van DI-RECT. Voor Wenxia Orjuela-Lin is het veel meer dan zomaar een favoriet nummer. Muziek van DI-RECT hielp haar door een moeilijke periode in haar leven, waarin ze onder andere voor haar moeder zorgde en uiteindelijk beide ouders verloor.
Concerten werden momenten waarop ze even nergens anders aan hoefde te denken. Inmiddels heeft ze in zeven jaar tijd zo’n 150 shows gezien.
DI-RECT bracht haar meer dan muziek alleen. Via de fanclub ontstond een vriendengroep die inmiddels voelt als familie. Een ouder stel ontfermde zich over haar en noemt ze nu liefkozend ‘paps en mams’. Ze zitten deze avond voor haar in de zaal.
De liefde voor de band loopt als een rode draad door haar leven. Ze heeft songteksten laten tatoeëren en liep op haar bruiloft naar binnen op muziek van DI-RECT. En na al die concerten? Daar hoort volgens Wenxia nog één belangrijk onderdeel bij: “Nagenieten is het toetje van iedere ervaring.”
It’s Only Love
Ook voor Son Mieux-fan Luna Bats gaat het al lang niet meer alleen om de muziek. Ze ontdekte de band rond 2019 en was meteen verkocht. Inmiddels reist ze de band achterna en vond ze via Son Mieux een hechte groep vrienden.
De groep superfans kreeg zelfs een eigen naam: Son Cult. Wat begon met zeven mensen groeide uit tot een vriendengroep die ook buiten concerten voor elkaar klaarstaat.
Tijdens een tour deelden de fans bij optredens hartjes uit aan het publiek, die tijdens It’s Only Love omhoog werden gehouden. De titel groeide binnen de groep uit tot een soort motto. Want ook als het leven even tegenzit: It’s only love.
Voor Luna, die vertelt over een moeilijke jeugd en een periode van intensieve traumatherapie, werd muziek een plek waar ze zich veilig en verbonden voelde. Soms gebeurt er tijdens een concert iets kleins, een moment waarop de zanger haar aankijkt en rechtstreeks voor haar lijkt te zingen, waarbij ze het gevoel heeft dat er iets in haar ziel geneest.
‘Past het in een potje?’
Halverwege de avond schuift de Haagse cultuurwethouder Lotte van Basten Batenburg aan. Ze hoort de verhalen over wat muziek voor mensen kan betekenen en herkent dat. Muziek kan volgens haar troost geven, maar ook moed.
Ze ziet in het delen van dit soort verhalen een belangrijke waarde. Het is makkelijk om te zien waarin mensen van elkaar verschillen. Maar zodra je naar elkaars verhalen luistert, ontdek je overeenkomsten. De één wordt geraakt door voetbal, de ander door muziek. “Ik denk dat we daar in de stad wel een beetje beter van worden allemaal.”
Dat geldt volgens haar ook voor initiatieven als Haags Verhaal, die niet altijd keurig in één gemeentelijk hokje passen. De vraag zou volgens haar niet alleen moeten zijn: past het in een hokje? Veel belangrijker is: hoe kunnen we zorgen dat dit soort initiatieven geholpen worden?
Ook wil ze de enorme hoeveelheid cultuur die Den Haag rijk is zichtbaarder maken. Niet alleen de grote voorstellingen, maar juist ook die singer-songwriter voor dertig mensen. In lege etalages, op straat en op plekken waar mensen er onverwacht tegenaan lopen. Zodat ook iemand die niet vanzelf een kaartje koopt misschien toch nieuwsgierig wordt en een volgende keer die drempel overstapt.
Bloedgroep: geel-groen positief
Dan is het tijd voor Jacco van Leeuwen. Geboren en opgegroeid in Rijswijk, veel voetballend op straat en nota bene afkomstig uit een Feyenoord-gezin. Toch sloeg bij zijn eerste bezoek aan ADO op twaalfjarige leeftijd de vonk over. Inmiddels is hij voorzitter van supportersvereniging Haagsche Bluf.
Op het scherm verschijnt een oude foto van Jacco, compleet met Haagse mat. Monique krijgt ondertussen, zoals ze zelf lachend constateert, “een hele ADO-opvoeding.”
Zo leren we waarom Midden-Noord anders is dan bij veel andere clubs. De fanatiekste supporters staan bij ADO traditioneel niet achter het doel, maar aan de lange zijde. En ja, iedereen is er welkom, benadrukt Jacco. “Het kan gebeuren dat je een liter bier in je nek krijgt. Daar moet je wel tegen kunnen.”
Vanuit de zaal komen enthousiaste verhalen van mensen die er zelf hebben gestaan. Want wie eenmaal tussen de supporters terechtkomt, “gaat vanzelf meedoen.”
Ook het beroemde Haags Kwartiertje komt voorbij: de laatste vijftien minuten waarin het publiek nog één keer alles geeft om de spelers vooruit te schreeuwen. Dan ben je niet alleen toeschouwer, maar echt de twaalfde man.
Rauw én solidair
ADO heeft een rauw imago en Jacco loopt daar niet voor weg. Op de vraag welke woorden mensen in de zaal met de club associëren, klinkt onder meer ‘matten en knokken’. Maar iemand roept ook: “solidair.” En juist dat contrast blijkt interessant.
Jacco vertelt over acties voor de Voedselbank en het Sophia Kinderziekenhuis. Supporters doneren geld, steken de handen uit de mouwen en doen mee aan acties zoals het gooien van knuffelberen voor het goede doel.
Aan het einde blijkt de afstand tussen Midden-Noord en een concertzaal ineens helemaal niet zo groot. Want ook Jacco vond binnen de supporterswereld zijn beste vrienden. Mensen bij wie hij zich vertrouwd voelt en die als familie zijn geworden. Precies hetzelfde hoorden we eerder bij Wenxia en Luna.
Een van de fans vat het mooi samen: Of het nu om 150 shows of 150 wedstrijden gaat, we gaan onze favorieten mensen achterna. Het gaat soms meer om het samenzijn op de tribune of in het publiek. Om steeds dezelfde gezichten tegenkomen, samen zingen, samen juichen en er ook buiten de wedstrijden en concerten voor elkaar zijn. Een vriendengroep die voor sommigen uiteindelijk voelt als zelfgekozen familie.
En hoe kun je een avond over clubliefde, bandliefde en vooral liefde voor de stad beter afsluiten dan gezamenlijk met O, o, Den Haag?
Want of je nou vooraan staat bij Son Mieux of op Midden-Noord een liter bier in je nek krijgt: ergens bij horen blijkt een behoorlijk universeel Haags verhaal.
Verslag: Sophie Mittelberg
Fotografie: Arenda Oomen
Illustraties: Mathijs Tuynman
